Ο τοίχος

Πόσα γνωρίζει ένας τοίχος αλλά δεν έχει στόμα να τα πει. Πιθανόν κάποια από αυτά που γνωρίζει ίσως να μην τα έλεγε ποτέ, ακόμα και αν μπορούσε να μιλήσει. Χωρίζει, φυλακίζει, προστατεύει, απομονώνει και είναι παντού όπου κοιτάξεις στην πόλη, στο χωριό, ακόμα και στην εξοχή μια στοίβα πέτρες στη σειρά χωρίζει τα χωράφια. Όλα τα σπίτια κρατούν μέσα στους τοίχους τους ανθρώπους με σκέψεις, και αισθήματα, που φαίνονται στο χρώμα που τους βάφουν και στους πίνακες  που κρεμούν για να ταιριάζουν με την ψυχή και να ομορφαίνουν το χώρο. Αυτή είναι η μία πλευρά του τοίχου, η εσωτερική.

Υπάρχει και η εξωτερική πλευρά, αυτή που κρυώνει, που βρέχεται, που την κτυπούν οι άνεμοι. Έξω ο τοίχος μοιάζει σκληρός, ψυχρός και καμωμένος από ατσάλι για να αντέχει, να προστατεύει, να μεταδίδει την ασφάλεια στη μέσα του πλευρά, την πιο ζεστή, την πιο ανθρώπινη, αυτή που απλώνει θαλπωρή. Στον τοίχο  πάνω φαίνονται οι δυο πλευρές που γνέθουν τη ζωής μας, το καλό και το κακό, το μέσα και το έξω, το μαύρο και το άσπρο που κάποιες φορές η αδικία τις χωρίζει άνισα.

Ο άνθρωπος όμως δεν άφησε τον τοίχο μια άδεια μονότονη μορφή να στέκει άκομψα μέσα στο χάσιμο στης πόλης, εκεί που σαν θεριά αμέτρητα ορθώνονται τα κτίρια και κάποια στέκονται γυμνά με ένα τεράστιο άδειο τοίχο αποτυπώνοντας την κενή πλευρά του εαυτού μας. Και ήρθε η Street Art να δώσει ζωή σε αυτούς τους ξεχασμένους καμβάδες της πόλης που αδημονούν να σμίξουν με τα χρώματα, να γίνουν έκφραση και να μιλήσουν στους διαβάτες.

Σε όλο τον κόσμο δημιουργούνται εξαιρετικά έργα τέχνης στους δρόμους, με ουσία, πολλαπλά μηνύματα, αρκετή φαντασία και πολλή τεχνική. Ετσι και στην Αθήνα πολλές όψεις κτιρίων (κυρίως η ακάλυπτη πλευρά μιας πολυκατοικίας) μετατράπηκαν σε έργα τέχνης, ζωντάνεψαν, μίλησαν, ομόρφυναν, ξεκούρασαν το απέραντο γκρίζο της πόλης.

Η τέχνη ομορφαίνει το άσχημο.

Λισσαβόνα.

Παρίσι.

Αθήνα.

Αθήνα.

Κέιπ Τάουν.

Αθήνα.

Παρίσι.

Αθήνα.

Παρεμφερή Αρθρα